I T C H A Y

may karapatan pa din naman ako.. at may access pa din ako.. pero siguro, it just came to the point that i’ve learned to let go..
akala ba niya umaasa pa din ako? hindi na.. i am done.. i’ve outgrown the feeling.. dahil kailangan.. to stand again.. to build my world again.. and live again.. and be happy again..
to love and be loved is one of the best feelings in this world.. but some things do not stay the same forever.. kahit na ilaban natin ng ilaban, if it’s meant to end, it would end..

Minsan, we just have to let go the things that only hinder us to grow.. Ang dami kong pinapalagpas dahil sa app ko sa pnp.. Lagi naman akong umiiyak hehe:) Kung hindi underheight, walang quota.. Ang dami pang tsonggong namemeste sa pananahimik ng isip ko..

Pero malaki ang pasasalamat ko sa pnpa, not just for the people I’ve met in ppsc, but also to the experiences that made me.. (and broke me) Madami akong napatunayan sa sarili ko sa mga pagkakataon na nawawala ako sa hagdan ng echague haha:)

Paulit-ulit man akong nabigo, masaya na din ako, ginawa ko naman lahat.. Siguro nga, I am not meant to hold guns.. I am meant for the kids..

Ngayon pirma na lang ang kulang para sa request ko for transfer, hindi na resignation.. hayyyyyy.. (MASAYA NA BA KAYO?) I surrender.. Alam ko na magiging masaya ang mag-jowa na finally, natauhan din ako.. kesa din lagi nila akong pinapagalitan.. susundin ko na lang sila.. BOW! BOW! AMEN! AMEN!

Masyado na kasi akong madaming kalokohang ginagawa.. Ang dami ko pinabayaan.. ‘yung masteral ko, hindi ako nakapag-exam ng finals sa lahat ng subjects na inenroll ko kaya incomplete lahat.. Umabsent ako sa work.. Nagpunta ako ng Pampanga.. Tinetext ako ng mga classmates ko na pumasok na ‘ko pero sabi ko sa sarili ko hindi ko na kaya.. Pati ‘yung sa online training ng DOST.. ‘yung scholarship para sa SpEd.. Ang daming naghahangad ng mga bagay na nasa harap ko lang pero hindi ko pinahalagahan..

Hindi pa naman huli ‘di ba? Tutal nandito na din lang ako, dito ko na lang ibubuhos ang powers ko.. hehe:) Itutuloy ko na lang lahat ng binalewala ko noon.. Baka sakali, malay ko ba, hindi na ko mabigo at masaktan ng paulit-ulit..

LEAD ME LORD:)

ang kaibahan lang nung isang taon sa ganito ding pagkakataon, masyadong mabigat ang naging epekto sa ‘kin.. sa amin.. remember miss cum laude? hindi pala cum laude, MAGNA CUM LAUDE.. hehe:) very controversial ang entrance niya sa pagkakasipa sa sparring partner ko.. wala naman din kaming nagawa.. inisip na lang namin na ganun talaga, THE ONLY PERMANENT THING IN THIS WOLRD IS CHANGE..

bata ka man o matanda, wala ka naman talagang permanenteng makakasama o magiging kaibigan.. PEOPLE COME AND GO.. natural lang na may FIRST DAY at LAST DAY.. natural lang ang mga pag-dadrama.. ang mga pagsosopas.. ang mga pagpapadespidida.. ang mga umpukan.. ang pagharap sa panibagong mukha.. sa panibagong mundo.. panibagong pakikibaka.. panibagong pakikipag-ungguyan.. ganun talaga ang buhay.. gumanda o pumanget man ang kapalaran mo, ‘wag kang mag-alala, magtagal ka man o hindi sa kinapuntahan mo, mababago din ‘yon.. hehe:)

mamimiss kita mam myra.. see you again.. when the bell rings for something IMPOSSIBLE hehe:) hanggang sa tagumpay.. MAKIBAKA, ‘WAG MATAKOT!

may casualty kahapon sa isang BFF ko.. naisip daw nila na dapat ako ang tinawag nila kasi “CLOSE” kami.. ewan ko, natatawa na lang ako ‘pag sinasabi nilang lahat ng mga OUT OF THIS WORLD e malapit sa ‘kin, and no wonder dahil ganun naman ako.. WHATTTTT??? hindi ko din ma-explain kung bakit malakas ang appeal ko sa mga SPECIAL CHILDREN.. dahil ba autistic din ako noon? ngehehe:)nauunawaan ko sila, ganon? hay naku, alam ko na dati akong siraulo.. who would thought na magiging teacher ako? well, lahat naman ay may karapatang magbago.. KAYA iniisip ko na lang na magbabago din ang mga alaga ko.. hehe:)

i was surprised by a call.. suddenly, na-boost na naman ang spirit ko.. knowing that he still remembers me, enough reason to bounce back.. hehe:)
it’s almost a year since i’ve been trying to live my life with some spaces in my life empty.. sabay-sabay silang nawala.. i even asked god bakit ganun, he had not given me a fight.. biglaan lahat.. at wala akong nagawa.. hindi ko nakaya ‘yung mga nangyari.. nag-cracked talaga ‘ko.. and no one was there.. can you imagine those days na ayoko ng gumising.. hindi ko alam how i would get up from everything and move on.. ‘yung mga sick-call chuva ko, charing lang talaga lahat.. ayoko lang talagang lumabas.. hindi ko na kasi alam ang gagawin ko.. inis na inis ako sa sarili ko kasi kung kailan ako tumanda tsaka ako naging ganun ka-helpless..
but really, there is always a time for healing.. i’ve said this before, that’s the only assurance we can get from our experiences.. siguro god let this day happen na din kasi i’ve already learned to step on acceptance level.. even i am not completely healed but hopefully very soon, i’ll get there.. konting panahon pa..

Kahit naman sa tingin ko siya ‘yung pinakamalapit sa ‘kin sa ngayon, wala pa din akong tiwala sa kanya.. haha:) Hindi naman ako autistic talaga.. pero ganun ang tingin nila sa ‘kin.. ewan ko sa kanila..  Bukod diyan, madaming dahilan kung bakit wala akong tiwala talaga sa kanya.. Una, hindi man lang siya nag-warning shot dati, MAHABANG KWENTO, basta in short, umiyak ako.. Ang galing mag-pretend.. Kung may concern siya talaga, kahit pa’no sana hindi naman niya dineny lahat ng alam niya.. Pero hanggang ngayon, playing innocent pa din siya.. And I hate him so much for that..

May kinalaman din siya kung bakit ako naging sekyu conscious.. Pero sinarili ko na lang ano man ang dahilan kung bakit.. Kanino ako magsusumbong? Sa pulis? Pulis tatay ko.. haha:) Inisip ko na lang non na bahala na si Lord sa ‘kin.. Kung oras ko, oras ko na.. Tsaka alam ko naman sa sarili ko na wala akong ginagawang masama.. Hindi naman masamang ibukas ‘yung mundo ko sa lahat ng tao.. Kaaway man sila o kasama.. Kanya-kanya naman tayo ng pananaw at paniniwala.. May mga tao lang talaga na wala ng HEART.. ngek! bigat ba? hindi naman ‘yan bintang.. base ‘yan sa nakita ko sa kanila.. Ang daming beses na dapat pinagtabuyan ko sila pero pilit ko pa din silang binibigyan ng pagkakataon, bilang isang tao.. Pero wala! WALA! WALA talaga! Well, hindi ko na kasalanan ‘yon..

matigas talaga ang ulo ko, naligo ako sa ulan kanina.. HAHAHA:) couldn’t help it.. it’s one of the things I really love doing, kahit na matanda na ako.. uminom na lang ako agad ng BIOFLU, hehe:) alam ko na ang kahihinatnan ko na naman.. pero kahit na lumala ang sakit ko, nothing compares to the moment na nag-eenjoy ka sa isang bagay na ginagawa mo.. ang saya-saya.. i feel free ‘pag ginagawa ko ‘yon.. kung nakita niyo pictures ko sa ACA na nakalusong sa tubig sa baha, tuwang-tuwa ako non kahit na kader-der hehe:)

Dati kapag nagsisick-call ako, charing lang hehe:) Nagpupunta lang ako kung saan-saan.. Kung saan mapadpad.. Naglalakwatsa.. bakit nga, masama bang maglibang? kahit na nga may trabaho ‘di ba, everybody needs a break.. palusot! haha:) ganun talaga, mana lang ako kay Ivy, (PEACE, nanay)
Lately, naging sakitin ako talaga sa dami ng stress.. Ang daming bagay na nangyayari na talagang sobrang depressing.. Pero may action plan na ‘ko don hehe:) Back to Park.. Starting tomorrow.. Kahit sa old cap na lang ako.. Iwas sa plastik balloon circle..

‘yung sa resignation, hindi naman ‘yon shocking, alam niyo naman na gagawin ko talaga ‘yon.. ayoko talagang maging teacher.. hirap na hirap na ‘yung loob ko.. pagod na ‘ko.. kung magtuturo ako habangbuhay, habangbuhay akong teacher I.. pwede naman akong mag-masteral, pero alam niyo ba kung ga’no kahirap gawin ang isang bagay na wala ang puso mo? hindi ako talaga teacher.. nagkataon lang na may lisensiya ako.. pero hindi ako talaga ‘yon.. naiintindihan niyo ba ‘yon?

salamat kay Dhon.. he is always there to listen.. kahit sa mga walang kakwenta-kwentang kwento.. at this point, siya ‘yung pinaka-close sa ‘kin.. kahit na sinusungitan ko siya madalas.. hehe:) nice pa din siya sa ‘kin..

that’s all.. tulog na muna ‘ko..

Pinag-isipan ko ‘yon siyempre.. Since my very first day haha: ) Isa-isa ko ng binitawan ‘yung mga bagay na dati kong pinipilit na gawin.. Sorry sa mga naapektuhan.. Tumatanda na din naman ako.. Gusto ko ng gawin ‘yung gusto ko talaga.. ‘yung kaya ko talaga.. ‘yung alam ko na hihigit ako sa iba.. At mas magiging masaya ako talaga..

Hinding-hindi ko makakalimutan ang mga kaibigan na hindi natakot ilapit ang sarili nila sa ‘kin sa kabila ng paglayo ko sa kanila.. Ang mga batang punung-puno ng buhay at pangarap—si CZMT(Kasmot), si Regie, si Melisa, si James, ang mga mare at pare ko, sila ang mga karamay ko sa lahat ng kabiguan at kalungkutan na pinagdaanan ko sa loob ng mga taong nakikipaglaban ako para sa pangarap ko.. Sila ‘yung nagbigay ng direksiyon at inspirasyon sa bawat pagkakataon na sumusuko ako, nagtatago at nanahimik sa isang sulok habang gumagawa ng origami (hehe)..

Mamimiss ko ang mga angels ko.. Sana maalala niyo pa din ako paglaki niyo..