I T C H A Y

Ilang araw na nga akong may sariling mundo na naman.. Nag-iisa.. Nagmumukmok.. Ayokong magsalita.. Ayoko ng kausap.. At ayokong magpaliwanag kung bakit o ano bang nangyayaring kababalaghan sa ‘kin.. Basta sa ngayon, gusto ko lang pasalamatan ‘yung mga tao na naiisip akong silipin sa lungga ko at dalhan ng pagkain.. Kahit pa’no hindi naman ako masyadong naghihinanakit sa mundo.. May mga kaibigan pa din akong maituturing na nag-aalala, nagmamalasakit at nagmamahal sa isang katulad ko.. May mga tao pa ding nagbibigay ng tulong at suporta, kahit na hindi ko naman hinihingi sa kanila.. Ma-swerte pa din talaga ‘ko, sa kabila ng pagiging autistic ko, haha: )

It’s official.. Somehow, got the hope I wouldn’t be on the old maid’s list someday.. But that is not just the reason why I let him enter my life.. He gives me a clear direction.. No promises yet no uncertainties.. I am contented on how each day starts and ends with him.. I wish this is it.. I wish it would be him til the end..

Pagpasok ko pa lang ng CH, hinanap na siya ng mata ko.. pero hindi ko nakita.. sabi ko sa sarili ko, wala talagang pag-asa.. hayaan ko na lang.. pauwi na ko, tapos, hayyyyyyy, AYUN NA SIYA.. nakakatawa kasi akala mo ‘ko bata.. ganito pala ang pakiramdam ng nagdadalaga haha:) hindi pala, ganito pala ang pakiramdam ng malapit ng maging matandang dalaga..

wala ‘yon.. natuwa lang ako.. naalala ko lang nung tinarayan ko ‘yung inutusan niya na kuhanin ‘yung number ko.. 16 yata ako non.. haha:) tapos nagkita ulit kami sa isang event na gustung-gusto ko siyang lapitan kasi naaawa ako sa pinagdadaanan niya pero pinigilan ako ng isang kaibigan.. nakikita ko man siya ulit pero dedma na lang ako..